Vierkante Voeten

kort verhaal

Verhalen van één vierkante meter.

100 x 100 centimeter

Een bank in een vreemd huis, 22.04 uur

Ik zit op een bank, mijn benen gekruist over elkaar.

De zachte bank drukt zachtjes in mijn benen.

Het voelt fijn.

Mijn laptop is een zwaar gewicht dat leunt op de punten van mijn knieën.

Zachtjes glijdt de laptop weg.

Nylon panty’s.

Kussens, als wollen schaapjes in mijn rug.

Ze omarmen me met alle zachtheid en liefde die er is.

Nog even en ik kan ze gaan tellen.

Mijn schouders iets naar voren.

Mijn nek lichtelijk gebogen.

Dat krijg je als je te veel met de social media bezig bent.

Mijn spieren zijn ontspannen.

Behalve mijn handen, die bewegen over het toetsenbord.

Soms even een pauze, ik hoor het tikken van de klok.

Tik, tik, tik.

Of zou het zachte regen zijn?

Mijn nagels zijn iets te lang.

Het geluid van het eentonige getik

in contrast met het geluid van mijn nagels op het toetsenbord.

Mijn bril op het puntje van mijn neus.

Scherpte.

Zonder bril leef ik in een waas die bestaat uit dansende vlekken.

Mijn wereld wordt begrensd door de dikke belijning van mijn montuur.

Alle inkomende beelden krijgen er gratis een schilderijtje bij.

De spieren in mijn voorhoofd gespannen.

Gedachten.

Het tikken van de klok.

Af en toe een krampje in mijn kleine teen.

Die slaapt kennelijk al.

Een haarelastiekje om mijn pols dat net iets te hard knelt.

Het zoemen van de tv op ‘stil’.

Stilte.

Mijn haren zijn een gordijntje.

Ze prikken in de huid van mijn decolleté.

De schilderijtjes kan ik afdekken als ik ze even niet meer wil zien.

Een klein vetrolletje op mijn buik, dat net over mijn broekrand puilt.

Mijn gekromde ruggenwervels, nog steeds in de omarming van de schaapjes.

Irritatie.

De weerspiegeling van de reclame in de glazen van mijn bril.

Ik sluit mijn gordijntje, dit is geen mooi schilderij.

Zachte geluiden.

Een TV kan nooit helemaal stil zijn.

Ik proef de enzymen van een koekje in mijn mond.

Een zoete, maar toch ook zure smaak.

Mijn tanden voelen vies.

Er komen knorrende geluiden bij mijn buik vandaag.

Mijn buik kan ook al niet stil zijn.

Dan is er de geur.

Darmen, doe eens normaal.

Een muffe, huiselijke geur.

Niet mijn geur, maar wel veilig.

Een hondengeur.

Het trillen van de telefoon.

Met een nieuwe blik word ik bewust

van de hoeveelheid vierkante meters die er nog te ontdekken zijn.